Mediolan: „Ostatnia Wieczerza” i San Maurizio – bez kolejki

Dwa dzieła, które na zawsze zmieniły sztukę – a prawie nikt nie ma okazji zobaczyć ich razem. Omiń kolejkę do „Ostatniej Wieczerzy” Leonarda da Vinci, a następnie wejdź do najbardziej ukrytego skarbu Mediolanu pełnego fresków.

Większość ludzi przyjeżdża do Mediolanu, aby zobaczyć „Ostatnią wieczerzę”. Czekają w kolejce, wchodzą, wychodzą. Piętnaście minut, jeden obraz, jedno miasto odhaczone z listy. Ty tego nie zrobisz. Ta wycieczka łączy Ostatnią Wieczerzę Leonarda z kościołem San Maurizio al Monastero Maggiore – kościołem tak pokrytym renesansowymi freskami, że historycy sztuki nazywają go mediolańską Kaplicą Sykstyńską. Prawie żaden turysta go nie znajduje. Prawie żaden przewodnik książkowy nie wspomina o nim na początku. A jednak znajduje się trzy minuty od „Ostatniej Wieczerzy”, ukrywając się na widoku przy Corso Magenta. Twój doświadczony przewodnik ma wstęp bez kolejki do Cenacolo – jeden z niewielu dostępnych każdego dnia wstępów o wyznaczonej godzinie. W środku staniesz przed oryginałem. Nie reprodukcją. Nie fotografią. Prawdziwa ściana, nad którą Leonardo pracował i poprawiał przez trzy lata, gdzie farba zaczęła się łuszczyć jeszcze za jego życia, gdzie osiem renowacji próbowało – i w większości nie udało się – zatrzymać czas. Następnie przejdziesz przez ulicę. San Maurizio był najpotężniejszym klasztorem w Mediolanie. Bernardino Luini, największy medolański naśladowca Leonarda, pokrył jego ściany od podłogi do sufitu. Każdą powierzchnię. Każdą kaplicę. Każdy łuk. Freski są nienaruszone, świetliste i prawie zawsze nie ma przy nich tłumów. Tylko małe grupy. Maksymalnie 10 osób. Dostępne są opcje prywatne. Zbiórka na wycieczki poranne odbywa się na Piazza Santa Maria delle Grazie 2. Zbiórka na wycieczki popołudniowe i wieczorne odbywa się przy kościele San Maurizio al Monastero Maggiore, Corso Magenta 15, 20123 Mediolan. Bądź na miejscu z 15-minutowym wyprzedzeniem, aby ułatwić procedurę rejestracji, i miej przy sobie ważny dokument tożsamości ze zdjęciem – wstęp do Cenacolo jest imienny i niezbywalny.