Opis
Brera to dzielnica artystów w Mediolanie, dwa kroki od Duomo i La Scali: wąskie uliczki, antykwariaty, galerie, historyczne kawiarnie i pracownie rzemieślnicze wokół Pinakoteki i Akademii Sztuk Pięknych. To jedna z najbardziej charakterystycznych części miasta, idealna na spokojny spacer.
Nazwa wcale nie jest elegancka: pochodzi od «braida», nieużytku, ogrodu na skraju miasta. Stał tu klasztor humiliatów i od tego pola wzięły nazwę pałac, biblioteka braidense i potem cała dzielnica.
Sercem jest Palazzo di Brera, przy via Brera, gdzie mieszczą się Pinakoteka, Akademia Sztuk Pięknych, Biblioteka Narodowa Braidense, Obserwatorium Astronomiczne i Ogród Botaniczny. Na dziedzińcu honorowym, otoczonym arkadami, stoi brąz Napoleona jako Marsa Rozjemcy, dzieło Canovy.
Pałac był najpierw klasztorem humiliatów, potem jezuitów; od 1773 roku należy do państwa austriackiego, które przeznaczyło go na instytucje kulturalne.
Wokół dzielnica jest plątaniną ulic: via Fiori Chiari i via Fiori Oscuri, via Madonnina, via del Carmine, via Ciovasso. To wszystko małe uliczki, po których trzeba chodzić spokojnie. Przy via Brera jest też Galleria d'arte moderna Il Castello.
Zmieniło to wszystko dopiero pojawienie się artystów. Od XIX wieku krążyli wokół Akademii i zmienili Brerę w jeden z najbardziej charakterystycznych zakątków Mediolanu. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych pisarze i intelektualiści spotykali się w Bar Giamaica przy via Brera, otwartym w 1911 roku.
Luciano Bianciardi opisał życie dzielnicy z tamtych lat w pierwszych rozdziałach «Vita agra». Gdy skończyła się epoka cyganerii, Brera stała się synonimem wyrafinowanego stylu.
Warto zobaczyć uliczki takie jak via Fiori Chiari i via Fiori Oscuri, antykwariaty i targ, który ożywia via Fiori Chiari w jedną niedzielę w miesiącu. Dawniej głównym wejściem do tej części miasta z zewnątrz była Pusterla Beatrice, na końcu dzisiejszej via Brera.
Nazwa wcale nie jest elegancka: pochodzi od «braida», nieużytku, ogrodu na skraju miasta. Stał tu klasztor humiliatów i od tego pola wzięły nazwę pałac, biblioteka braidense i potem cała dzielnica.
Sercem jest Palazzo di Brera, przy via Brera, gdzie mieszczą się Pinakoteka, Akademia Sztuk Pięknych, Biblioteka Narodowa Braidense, Obserwatorium Astronomiczne i Ogród Botaniczny. Na dziedzińcu honorowym, otoczonym arkadami, stoi brąz Napoleona jako Marsa Rozjemcy, dzieło Canovy.
Pałac był najpierw klasztorem humiliatów, potem jezuitów; od 1773 roku należy do państwa austriackiego, które przeznaczyło go na instytucje kulturalne.
Wokół dzielnica jest plątaniną ulic: via Fiori Chiari i via Fiori Oscuri, via Madonnina, via del Carmine, via Ciovasso. To wszystko małe uliczki, po których trzeba chodzić spokojnie. Przy via Brera jest też Galleria d'arte moderna Il Castello.
Zmieniło to wszystko dopiero pojawienie się artystów. Od XIX wieku krążyli wokół Akademii i zmienili Brerę w jeden z najbardziej charakterystycznych zakątków Mediolanu. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych pisarze i intelektualiści spotykali się w Bar Giamaica przy via Brera, otwartym w 1911 roku.
Luciano Bianciardi opisał życie dzielnicy z tamtych lat w pierwszych rozdziałach «Vita agra». Gdy skończyła się epoka cyganerii, Brera stała się synonimem wyrafinowanego stylu.
Warto zobaczyć uliczki takie jak via Fiori Chiari i via Fiori Oscuri, antykwariaty i targ, który ożywia via Fiori Chiari w jedną niedzielę w miesiącu. Dawniej głównym wejściem do tej części miasta z zewnątrz była Pusterla Beatrice, na końcu dzisiejszej via Brera.