Opis
Casa Museo Boschi Di Stefano to mieszkanie w Mediolanie, przy via Jan, w którym para kolekcjonerów przeżyła całe życie wśród arcydzieł włoskiego Novecenta. Boccioni, de Chirico, Carrà, Sironi, De Pisis i Fontana są tu, powieszeni jak w prawdziwym domu, a wizyta to zanurzenie w sztuce całego stulecia.
Kamienicę zbudowano w latach 1929–1931 według projektu Piera Portaluppiego, tego samego architekta, który stworzył Villa Necchi Campiglio. Z zewnątrz uderza kształt „narożnika”; w środku, w częściach wspólnych, są szerokie przeszklenia i balustrady w stylu art déco.
W salach wisi wybór ponad dwustu obrazów. Nie przegap sali Novecenta Italiano, z Funim, Marussigiem, Tozzim, Carrà i Casoratim, oraz płócien futurystów i metafizyków, między Boccionim a de Chirico. Za każdym artystą stoi ręka, która wybierała, kupowała i starannie wieszała.
Nie ma tu muzealnej powagi: dzieła wiszą w pokojach i ogląda się je z bliska, tak jak oglądali je właściciele. Na parterze dawna szkoła ceramiki Marieda gości wystawy czasowe.
On, Antonio Boschi, był inżynierem z Novary, pracował w Pirelli, a w czasie Wielkiej Wojny dowodził sterowcami. Ona, Marieda Di Stefano, pochodziła z rodziny z Marche, bywała w pracowniach artystów i miała pasję do ceramiki.
Około 1930 roku zaczęli kupować dzieła metodycznie, z początku z pomocą jej ojca, który po śmierci zostawił im spory zbiór. Nie przestali: w końcu dzieł było 1817, od lat dziesiątych do sześćdziesiątych.
Kolekcję przekazano miastu Mediolan, ale po śmierci małżonków groziło jej rozproszenie. Potrzeba było zaangażowania Philippe'a Daverio, ówczesnego asesora do spraw kultury, by rozwiązać spór ze spadkobiercami. Od 2003 roku wybór dzieł wrócił do domu, w którym był tak kochany.
Kamienicę zbudowano w latach 1929–1931 według projektu Piera Portaluppiego, tego samego architekta, który stworzył Villa Necchi Campiglio. Z zewnątrz uderza kształt „narożnika”; w środku, w częściach wspólnych, są szerokie przeszklenia i balustrady w stylu art déco.
W salach wisi wybór ponad dwustu obrazów. Nie przegap sali Novecenta Italiano, z Funim, Marussigiem, Tozzim, Carrà i Casoratim, oraz płócien futurystów i metafizyków, między Boccionim a de Chirico. Za każdym artystą stoi ręka, która wybierała, kupowała i starannie wieszała.
Nie ma tu muzealnej powagi: dzieła wiszą w pokojach i ogląda się je z bliska, tak jak oglądali je właściciele. Na parterze dawna szkoła ceramiki Marieda gości wystawy czasowe.
On, Antonio Boschi, był inżynierem z Novary, pracował w Pirelli, a w czasie Wielkiej Wojny dowodził sterowcami. Ona, Marieda Di Stefano, pochodziła z rodziny z Marche, bywała w pracowniach artystów i miała pasję do ceramiki.
Około 1930 roku zaczęli kupować dzieła metodycznie, z początku z pomocą jej ojca, który po śmierci zostawił im spory zbiór. Nie przestali: w końcu dzieł było 1817, od lat dziesiątych do sześćdziesiątych.
Kolekcję przekazano miastu Mediolan, ale po śmierci małżonków groziło jej rozproszenie. Potrzeba było zaangażowania Philippe'a Daverio, ówczesnego asesora do spraw kultury, by rozwiązać spór ze spadkobiercami. Od 2003 roku wybór dzieł wrócił do domu, w którym był tak kochany.