Opis
Zamek Sforzów (Castello Sforzesco) to wielka twierdza z czerwonej cegły książąt Mediolanu, na skraju centrum, między corso Sempione a via Dante. Jest symbolem miasta tak samo jak Duomo, to jeden z największych zamków w Europie, a dziś mieści muzea miejskie, z ostatnią rzeźbą Michała Anioła.
Zbudował go od 1450 roku Francesco Sforza, na ruinach twierdzy Viscontich. To kwadrat o boku około dwustu metrów, wciąż otoczony starą fosą, dziś suchą, z wieżą w każdym narożniku i trzema wielkimi dziedzińcami w środku.
Od strony miasta wznosi się Wieża Filarete, główne wejście i najwyższa wieża. Na górze jest zegar z promienistym słońcem Viscontich, nad łukiem posąg św. Ambrożego wśród herbów sześciu książąt Sforzów. Po bokach dwie okrągłe wieże pokrywa boniowanie w ostrosłupy.
Za wieżą otwiera się plac apelowy, gdzie stacjonowały wojska. Po lewej stoi Szpital Hiszpański, zbudowany w 1576 roku dla żołnierzy chorych na dżumę: dziś mieści Pietà Rondanini Michała Anioła, nad którą rzeźbiarz pracował do ostatnich dni życia.
W głębi, za wewnętrzną fosą, są dwa dwory, w których mieszkali książęta. Rocchetta była najbezpieczniejszą kryjówką Sforzów: pięć kondygnacji wokół kwadratowego dziedzińca i tylko jeden most zwodzony, by wejść.
Dwór Książęcy był sercem życia dworskiego. W głębi Portyk Słonia zawdzięcza nazwę wyblakłemu freskowi z egzotycznymi zwierzętami. Schody z niskimi stopniami, zbudowane tak, by można było wjechać konno, prowadzą do loggii Galeazza Marii.
W salach książąt, dziś części muzeów, jest Sala delle Asse: tu w 1498 roku Leonardo namalował splot gałęzi, liści i owoców pokrywający sklepienie. Za zamkiem, od strony Parco Sempione, loggię Ponticella przypisuje się Bramantemu.
Za Ludovica Maura, pod koniec XV wieku, zamek gościł jeden z najwspanialszych dworów Europy. Potem szczęście szybko się odwróciło: w 1521 roku Wieża Filarete, używana jako arsenał, wyleciała w powietrze od bomby, która wybuchła przez pomyłkę.
Hiszpanie i Austriacy zrobili z niego cytadelę wojskową: w freskowanych salach zagościły stolarnie i spiżarnie, na dziedzińcach kurniki. W 1800 roku Napoleon kazał go zburzyć jako symbol «dawnej tyranii», a zewnętrzne bastiony rozebrano wśród oklasków.
Osiemdziesiąt lat później wielu mediolańczyków wciąż chciało zrównać go z ziemią i postawić tam domy. Uratował go architekt Luca Beltrami, który przywrócił mu wygląd z czasów Sforzów. W 1905 roku odsłonił nową Wieżę Filarete, odbudowaną na podstawie dawnych obrazów i rysunków.
Koniecznie zobacz
• Wieżę Filarete.
• Pietà Rondanini.
• Rocchettę.
• Salę delle Asse.
• Portyk Słonia.
Czy wiesz, że…?
• Skarbiec książąt otwierał się tylko trzema kluczami po kolei: jeden miał książę, drugi kasztelan, trzeci szambelan.
• W «Saletta negra» w Ponticelli Ludovico zamykał się, by opłakiwać żonę Beatrice d'Este.
• Pod zamkiem biegną XV-wieczne galerie, zanotowane przez Leonarda: ich istnienie potwierdzono dopiero w 2024 roku.
Zbudował go od 1450 roku Francesco Sforza, na ruinach twierdzy Viscontich. To kwadrat o boku około dwustu metrów, wciąż otoczony starą fosą, dziś suchą, z wieżą w każdym narożniku i trzema wielkimi dziedzińcami w środku.
Od strony miasta wznosi się Wieża Filarete, główne wejście i najwyższa wieża. Na górze jest zegar z promienistym słońcem Viscontich, nad łukiem posąg św. Ambrożego wśród herbów sześciu książąt Sforzów. Po bokach dwie okrągłe wieże pokrywa boniowanie w ostrosłupy.
Za wieżą otwiera się plac apelowy, gdzie stacjonowały wojska. Po lewej stoi Szpital Hiszpański, zbudowany w 1576 roku dla żołnierzy chorych na dżumę: dziś mieści Pietà Rondanini Michała Anioła, nad którą rzeźbiarz pracował do ostatnich dni życia.
W głębi, za wewnętrzną fosą, są dwa dwory, w których mieszkali książęta. Rocchetta była najbezpieczniejszą kryjówką Sforzów: pięć kondygnacji wokół kwadratowego dziedzińca i tylko jeden most zwodzony, by wejść.
Dwór Książęcy był sercem życia dworskiego. W głębi Portyk Słonia zawdzięcza nazwę wyblakłemu freskowi z egzotycznymi zwierzętami. Schody z niskimi stopniami, zbudowane tak, by można było wjechać konno, prowadzą do loggii Galeazza Marii.
W salach książąt, dziś części muzeów, jest Sala delle Asse: tu w 1498 roku Leonardo namalował splot gałęzi, liści i owoców pokrywający sklepienie. Za zamkiem, od strony Parco Sempione, loggię Ponticella przypisuje się Bramantemu.
Za Ludovica Maura, pod koniec XV wieku, zamek gościł jeden z najwspanialszych dworów Europy. Potem szczęście szybko się odwróciło: w 1521 roku Wieża Filarete, używana jako arsenał, wyleciała w powietrze od bomby, która wybuchła przez pomyłkę.
Hiszpanie i Austriacy zrobili z niego cytadelę wojskową: w freskowanych salach zagościły stolarnie i spiżarnie, na dziedzińcach kurniki. W 1800 roku Napoleon kazał go zburzyć jako symbol «dawnej tyranii», a zewnętrzne bastiony rozebrano wśród oklasków.
Osiemdziesiąt lat później wielu mediolańczyków wciąż chciało zrównać go z ziemią i postawić tam domy. Uratował go architekt Luca Beltrami, który przywrócił mu wygląd z czasów Sforzów. W 1905 roku odsłonił nową Wieżę Filarete, odbudowaną na podstawie dawnych obrazów i rysunków.
Koniecznie zobacz
• Wieżę Filarete.
• Pietà Rondanini.
• Rocchettę.
• Salę delle Asse.
• Portyk Słonia.
Czy wiesz, że…?
• Skarbiec książąt otwierał się tylko trzema kluczami po kolei: jeden miał książę, drugi kasztelan, trzeci szambelan.
• W «Saletta negra» w Ponticelli Ludovico zamykał się, by opłakiwać żonę Beatrice d'Este.
• Pod zamkiem biegną XV-wieczne galerie, zanotowane przez Leonarda: ich istnienie potwierdzono dopiero w 2024 roku.