Opis
Duomo di Milano to wielka gotycka katedra w samym sercu miasta: góra biało-różowego marmuru najeżona iglicami i posągami, a na szczycie złota Madonnina. To największy kościół na terytorium Włoch, bo Bazylika św. Piotra stoi w Watykanie, i prawdziwy symbol Mediolanu.
Budowę rozpoczęto w 1386 roku, a fasadę ukończono dopiero w XIX wieku. Powstał z tego gotyk niepodobny do żadnego innego, owoc pięciu stuleci poprawek i zmian planów, oraz kościół, który warto zobaczyć trzy razy: z zewnątrz, od środka i z góry.
Wewnątrz jest pięć naw i pięćdziesiąt dwa potężne filary, z kapitelami zaludnionymi posągami świętych w niszach. Na sklepieniach namalowano udawany gotycki maswerk. Światło wpada przez pięćdziesiąt pięć monumentalnych witraży, od XV do XX wieku, dzieło mistrzów włoskich, flamandzkich i niemieckich.
Największe z nich to trzy okna absydy. W środkowym, u góry, zachowały się szyby z XV i XVI wieku oraz gigantyczne promieniejące słońce, godło Viscontich, którzy ufundowali katedrę.
W transepcie stoi chyba najsłynniejszy posąg Duomo: św. Bartłomiej odarty ze skóry Marca d'Agrate z 1562 roku. Święty, umęczony żywcem, nosi własną skórę zarzuconą na ramiona jak stułę.
Blisko wejścia przez posadzkę biegnie mosiężny pas: to południk wytyczony w 1786 roku przez astronomów z Brery. W prawdziwe południe promień wpada przez otwór na wysokości prawie 24 metrów i pada na tę linię.
Wąskie schody prowadzą pod plac, cztery metry w głąb, do wykopalisk z mediolańskich czasów IV wieku. Jest tu baptysterium San Giovanni alle Fonti, w którym w noc paschalną 387 roku św. Ambroży ochrzcił św. Augustyna.
Są też tarasy, marmurowy dach, po którym można spacerować, unikat w architekturze gotyckiej. Dookoła las pinakli i łuków przyporowych, które kryją rynny odprowadzające deszcz, a w dole miasto.
Na górze, obok windy, iglica Carellich jest najstarsza, z początku XV wieku. Na fasadzie od południa wyrastają też posągi z lat trzydziestych XX wieku, przedstawiające sporty. Ponad wszystkim góruje Madonnina z pozłacanej miedzi, wysoka na ponad cztery metry, wzniesiona w 1774 roku.
Na początku miał to być kościół z cegły, jak wiele w Lombardii. To książę Gian Galeazzo Visconti zapragnął, by był marmurowy i gotycki, jak wielkie katedry Europy. Chciał też uczynić z niego mauzoleum swojej rodziny: mediolańczycy się sprzeciwili, więc musiał ustąpić i wybrał Certosę di Pavia.
Architekci francuscy i niemieccy przyjeżdżali i szybko odjeżdżali, skłóceni z lombardzkimi mistrzami budowlanymi. Fasada pozostawała niedokończona przez wieki: skończyć ją kazał dopiero Napoleon, który koronował się tu na króla Włoch w 1805 roku.
W czasie drugiej wojny światowej Madonninę owinięto szmatami, żeby jej odblaski nie wskazywały drogi bombowcom. Prace tymczasem nigdy się nie skończyły: «Longh come la fabbrica del Domm», mówią mediolańczycy o czymś, co się nie kończy.
Koniecznie zobacz
• Tarasy.
• Św. Bartłomieja odartego ze skóry.
• Okna absydy.
• Południk.
• Wykopaliska baptysterium.
Czy wiesz, że…?
• Nad głównym ołtarzem, oznaczony czerwonym światłem, przechowywany jest gwóźdź, który według tradycji pochodzi z krzyża Chrystusa.
• Żeby go zdjąć, arcybiskup wjeżdża windą z XVII wieku, zwaną «nivola».
• Wśród organistów Duomo był także Johann Christian Bach, syn Johanna Sebastiana.
Budowę rozpoczęto w 1386 roku, a fasadę ukończono dopiero w XIX wieku. Powstał z tego gotyk niepodobny do żadnego innego, owoc pięciu stuleci poprawek i zmian planów, oraz kościół, który warto zobaczyć trzy razy: z zewnątrz, od środka i z góry.
Wewnątrz jest pięć naw i pięćdziesiąt dwa potężne filary, z kapitelami zaludnionymi posągami świętych w niszach. Na sklepieniach namalowano udawany gotycki maswerk. Światło wpada przez pięćdziesiąt pięć monumentalnych witraży, od XV do XX wieku, dzieło mistrzów włoskich, flamandzkich i niemieckich.
Największe z nich to trzy okna absydy. W środkowym, u góry, zachowały się szyby z XV i XVI wieku oraz gigantyczne promieniejące słońce, godło Viscontich, którzy ufundowali katedrę.
W transepcie stoi chyba najsłynniejszy posąg Duomo: św. Bartłomiej odarty ze skóry Marca d'Agrate z 1562 roku. Święty, umęczony żywcem, nosi własną skórę zarzuconą na ramiona jak stułę.
Blisko wejścia przez posadzkę biegnie mosiężny pas: to południk wytyczony w 1786 roku przez astronomów z Brery. W prawdziwe południe promień wpada przez otwór na wysokości prawie 24 metrów i pada na tę linię.
Wąskie schody prowadzą pod plac, cztery metry w głąb, do wykopalisk z mediolańskich czasów IV wieku. Jest tu baptysterium San Giovanni alle Fonti, w którym w noc paschalną 387 roku św. Ambroży ochrzcił św. Augustyna.
Są też tarasy, marmurowy dach, po którym można spacerować, unikat w architekturze gotyckiej. Dookoła las pinakli i łuków przyporowych, które kryją rynny odprowadzające deszcz, a w dole miasto.
Na górze, obok windy, iglica Carellich jest najstarsza, z początku XV wieku. Na fasadzie od południa wyrastają też posągi z lat trzydziestych XX wieku, przedstawiające sporty. Ponad wszystkim góruje Madonnina z pozłacanej miedzi, wysoka na ponad cztery metry, wzniesiona w 1774 roku.
Na początku miał to być kościół z cegły, jak wiele w Lombardii. To książę Gian Galeazzo Visconti zapragnął, by był marmurowy i gotycki, jak wielkie katedry Europy. Chciał też uczynić z niego mauzoleum swojej rodziny: mediolańczycy się sprzeciwili, więc musiał ustąpić i wybrał Certosę di Pavia.
Architekci francuscy i niemieccy przyjeżdżali i szybko odjeżdżali, skłóceni z lombardzkimi mistrzami budowlanymi. Fasada pozostawała niedokończona przez wieki: skończyć ją kazał dopiero Napoleon, który koronował się tu na króla Włoch w 1805 roku.
W czasie drugiej wojny światowej Madonninę owinięto szmatami, żeby jej odblaski nie wskazywały drogi bombowcom. Prace tymczasem nigdy się nie skończyły: «Longh come la fabbrica del Domm», mówią mediolańczycy o czymś, co się nie kończy.
Koniecznie zobacz
• Tarasy.
• Św. Bartłomieja odartego ze skóry.
• Okna absydy.
• Południk.
• Wykopaliska baptysterium.
Czy wiesz, że…?
• Nad głównym ołtarzem, oznaczony czerwonym światłem, przechowywany jest gwóźdź, który według tradycji pochodzi z krzyża Chrystusa.
• Żeby go zdjąć, arcybiskup wjeżdża windą z XVII wieku, zwaną «nivola».
• Wśród organistów Duomo był także Johann Christian Bach, syn Johanna Sebastiana.