Opis
Museo teatrale alla Scala to muzeum opery w Mediolanie, w Casino Ricordi, pałacu obok Teatro alla Scala. Czternaście sal portretów, dawnych instrumentów, szkiców scenograficznych i obrazów opowiada o dwóch stuleciach opery i teatru.
Trasa składa się z twarzy: popiersi i portretów kompozytorów, dyrygentów i śpiewaków. Są portrety dwóch primadonn, Marii Malibran i Giudytty Pasty, portret Verdiego i popiersie Nicoli Tacchinardiego, wyrzeźbione przez Canovę.
Wśród instrumentów jest fortepian Ferenca Liszta, Steinway, i siedemnastowieczny wirginał Francesca Guaracina, w całości ozdobiony. Nad klawiaturą widnieje ostrzeżenie: «Niedoświadczona ręka niech mnie nie dotyka».
Niektóre obrazy pokazują dawną La Scalę. Obraz Angela Inganniego przedstawia ją w 1852 roku, gdy wejście przylegało jeszcze do kamienic, a plac przed nim nie został otwarty. Są też porcelany z Capodimonte, Doccia i Miśni z maskami commedii dell'arte.
Paryż, 1911: na aukcję trafia kolekcja teatralna antykwariusza Giulia Sambona. Wśród możliwych nabywców jest amerykański miliarder J.P. Morgan. Mediolan ma tydzień, by uniknąć wywiezienia tych skarbów do Ameryki.
Powstaje komitet kryzysowy: gmina, rząd i pięćdziesięciu obywateli wpłacających po 5000 lirów, niemałą sumę. Wśród listów, telegramów i podróży do Paryża cena spada z 700 000 do 450 000 lirów. I kolekcja trafia do Mediolanu.
Muzeum, chciane między innymi przez Arriga Boito, otwarto 8 marca 1913 roku. Z początku opowiadało o widowisku w ogóle, od starożytności, bez związku z La Scalą. Dzięki darowiznom i zakupom stało się pamięcią teatru. Po wojnie przearanżowała je Fernanda Wittgens.
Do biblioteki «Livia Simoni» i archiwum należą rękopisy Verdiego, Rossiniego, Pucciniego i Donizettiego, w tym Msza żałobna i Tankred. Muzeum przechowuje też portret Domenica Barbai, impresaria Rossiniego, któremu zawdzięczamy barbagliatę, kakaowy przysmak.
Trasa składa się z twarzy: popiersi i portretów kompozytorów, dyrygentów i śpiewaków. Są portrety dwóch primadonn, Marii Malibran i Giudytty Pasty, portret Verdiego i popiersie Nicoli Tacchinardiego, wyrzeźbione przez Canovę.
Wśród instrumentów jest fortepian Ferenca Liszta, Steinway, i siedemnastowieczny wirginał Francesca Guaracina, w całości ozdobiony. Nad klawiaturą widnieje ostrzeżenie: «Niedoświadczona ręka niech mnie nie dotyka».
Niektóre obrazy pokazują dawną La Scalę. Obraz Angela Inganniego przedstawia ją w 1852 roku, gdy wejście przylegało jeszcze do kamienic, a plac przed nim nie został otwarty. Są też porcelany z Capodimonte, Doccia i Miśni z maskami commedii dell'arte.
Paryż, 1911: na aukcję trafia kolekcja teatralna antykwariusza Giulia Sambona. Wśród możliwych nabywców jest amerykański miliarder J.P. Morgan. Mediolan ma tydzień, by uniknąć wywiezienia tych skarbów do Ameryki.
Powstaje komitet kryzysowy: gmina, rząd i pięćdziesięciu obywateli wpłacających po 5000 lirów, niemałą sumę. Wśród listów, telegramów i podróży do Paryża cena spada z 700 000 do 450 000 lirów. I kolekcja trafia do Mediolanu.
Muzeum, chciane między innymi przez Arriga Boito, otwarto 8 marca 1913 roku. Z początku opowiadało o widowisku w ogóle, od starożytności, bez związku z La Scalą. Dzięki darowiznom i zakupom stało się pamięcią teatru. Po wojnie przearanżowała je Fernanda Wittgens.
Do biblioteki «Livia Simoni» i archiwum należą rękopisy Verdiego, Rossiniego, Pucciniego i Donizettiego, w tym Msza żałobna i Tankred. Muzeum przechowuje też portret Domenica Barbai, impresaria Rossiniego, któremu zawdzięczamy barbagliatę, kakaowy przysmak.