Opis
Porta Venezia to północno-wschodnie wejście do Mediolanu, w miejscu, gdzie corso Venezia wpada na piazza Oberdan. To dwie neoklasyczne budki celne ozdobione rzeźbami, jedna z bram wybitych w hiszpańskich bastionach, których dziś już nie ma.
Tą bramą wszedł do Mediolanu Renzo Tramaglino w „Narzeczonych”. I tędy, według kronik z XVII wieku, weszła też dżuma z 1630 roku, w ubraniach żołnierza, który uciekł przed lancknechtami.
Wtedy nazywała się Porta Orientale i otwierała się na drogę do Gorgonzoli. Patrzyła w stronę Wiednia i była pierwszą bramą, którą pomyślano odbudować w monumentalnej formie. Ale nie było to łatwe przedsięwzięcie.
Giuseppe Piermarini rozpoczął prace w 1787 roku, lecz krytyka go zatrzymała. Potem pojawiły się tymczasowe łuki Cagnoli, na ślub wicekróla Eugeniusza i na przyjazd cesarza Franciszka I. Żaden nie został nigdy z marmuru.
W 1826 roku konkurs z 32 uczestnikami wygrał Rodolfo Vantini z Brescii. Mediolańczycy poczuli się zawiedzeni: czekali na łuk triumfalny, a dostali dwie budki celne, tak niskie, że w 1829 roku trzeba je było podwyższyć.
Ocalić je miały w 1833 roku rzeźby: osiem posągów większych od naturalnej wielkości, każdy w niszy, od Minerwy po Merkurego, od Ceres po Wulkana, i osiem płaskorzeźb o historii Mediolanu.
Reliefy sięgają od założenia miasta po Ligę Lombardzką, aż po wjazd Maksymiana Herkuliusza i księcia Gian Galeazza Viscontiego. Posągi od strony centrum to Wieczność, Zgoda, Sprawiedliwość i Wierność.
W 1860 roku bramę przemianowano na Porta Venezia, na cześć miasta, które po wojnie 1859 roku pozostało austriackie. Zespół ma ciężar rogatki celnej, nie bramy triumfalnej. W 1882 roku plac nazwano imieniem Guglielma Oberdana, irredentysty powieszonego przez Austriaków.
Są tu przystanek linii 1 (czerwonej) metra i stacja kolei miejskiej, na piazza Oberdan, gdzie wpada aż osiem ulic.
Tą bramą wszedł do Mediolanu Renzo Tramaglino w „Narzeczonych”. I tędy, według kronik z XVII wieku, weszła też dżuma z 1630 roku, w ubraniach żołnierza, który uciekł przed lancknechtami.
Wtedy nazywała się Porta Orientale i otwierała się na drogę do Gorgonzoli. Patrzyła w stronę Wiednia i była pierwszą bramą, którą pomyślano odbudować w monumentalnej formie. Ale nie było to łatwe przedsięwzięcie.
Giuseppe Piermarini rozpoczął prace w 1787 roku, lecz krytyka go zatrzymała. Potem pojawiły się tymczasowe łuki Cagnoli, na ślub wicekróla Eugeniusza i na przyjazd cesarza Franciszka I. Żaden nie został nigdy z marmuru.
W 1826 roku konkurs z 32 uczestnikami wygrał Rodolfo Vantini z Brescii. Mediolańczycy poczuli się zawiedzeni: czekali na łuk triumfalny, a dostali dwie budki celne, tak niskie, że w 1829 roku trzeba je było podwyższyć.
Ocalić je miały w 1833 roku rzeźby: osiem posągów większych od naturalnej wielkości, każdy w niszy, od Minerwy po Merkurego, od Ceres po Wulkana, i osiem płaskorzeźb o historii Mediolanu.
Reliefy sięgają od założenia miasta po Ligę Lombardzką, aż po wjazd Maksymiana Herkuliusza i księcia Gian Galeazza Viscontiego. Posągi od strony centrum to Wieczność, Zgoda, Sprawiedliwość i Wierność.
W 1860 roku bramę przemianowano na Porta Venezia, na cześć miasta, które po wojnie 1859 roku pozostało austriackie. Zespół ma ciężar rogatki celnej, nie bramy triumfalnej. W 1882 roku plac nazwano imieniem Guglielma Oberdana, irredentysty powieszonego przez Austriaków.
Są tu przystanek linii 1 (czerwonej) metra i stacja kolei miejskiej, na piazza Oberdan, gdzie wpada aż osiem ulic.