Opis
Torre Velasca to wieżowiec „w kształcie grzyba” w pobliżu piazza Missori, w centrum Mediolanu: betonowa wieża z górną częścią szerszą niż reszta i widocznymi ukośnymi belkami. Mediolańczycy nazywają ją „wieżowcem z szelkami”.
„Absolutne arcydzieło” według Philippe’a Daveria. „Paradygmat cywilizacji grozy” według Vittoria Sgarbiego. Niewiele budowli podzieliło Mediolan tak jak ta.
Szelki to ukośne belki, które od piętnastego do osiemnastego piętra podtrzymują wysuniętą część wieży. Są dziełem inżyniera Arturo Danusso: dwadzieścia ukośnych kratownic, które podpierają górne piętra mieszkalne.
Pracownia BBPR chciała symbolu odrodzenia na terenie zniszczonym wojennymi bombami. Chciała też nawiązać do średniowiecznych wież lombardzkich, takich jak Torre del Filarete w Castello Sforzesco.
Na początku myślano o stali i szkle, jak w Nowym Jorku. Pewna amerykańska firma ostrzegła, że włoski przemysł temu nie podoła, i wybrano żelbet z okładziną z kamienia. Budowa trwała 292 dni, osiem mniej niż planowano.
Warto przyjrzeć się z bliska: fasady to prefabrykowane panele z betonu i różowego grysu porfirowego, z oknami rozmieszczonymi nieregularnie. Krytyk Paolo Portoghesi nazwał je „potarganiem”.
Pod spodem biura i sklepy, wyżej mieszkania: w penthousie z widokiem na Duomo długo mieszkał Gino Bramieri. Pisarz Luciano Bianciardi odrzucił ją jako „wielkie szkło i beton”.
Front jest niemal taki sam ze wszystkich stron, rytmicznie podzielony żebrami konstrukcji. W 1961 roku wieża otrzymała nagrodę Istituto Nazionale di Architettura, a od 2011 roku jest dobrem chronionym przez Soprintendenza.
Nazwa pochodzi od placu, który upamiętnia Juana Fernándeza de Velasco, hiszpańskiego namiestnika Księstwa Mediolanu w XVII wieku. Wieża ma 28 pięter, z czego dwa pod ziemią, a w środku biura, sklepy i mieszkania.
„Absolutne arcydzieło” według Philippe’a Daveria. „Paradygmat cywilizacji grozy” według Vittoria Sgarbiego. Niewiele budowli podzieliło Mediolan tak jak ta.
Szelki to ukośne belki, które od piętnastego do osiemnastego piętra podtrzymują wysuniętą część wieży. Są dziełem inżyniera Arturo Danusso: dwadzieścia ukośnych kratownic, które podpierają górne piętra mieszkalne.
Pracownia BBPR chciała symbolu odrodzenia na terenie zniszczonym wojennymi bombami. Chciała też nawiązać do średniowiecznych wież lombardzkich, takich jak Torre del Filarete w Castello Sforzesco.
Na początku myślano o stali i szkle, jak w Nowym Jorku. Pewna amerykańska firma ostrzegła, że włoski przemysł temu nie podoła, i wybrano żelbet z okładziną z kamienia. Budowa trwała 292 dni, osiem mniej niż planowano.
Warto przyjrzeć się z bliska: fasady to prefabrykowane panele z betonu i różowego grysu porfirowego, z oknami rozmieszczonymi nieregularnie. Krytyk Paolo Portoghesi nazwał je „potarganiem”.
Pod spodem biura i sklepy, wyżej mieszkania: w penthousie z widokiem na Duomo długo mieszkał Gino Bramieri. Pisarz Luciano Bianciardi odrzucił ją jako „wielkie szkło i beton”.
Front jest niemal taki sam ze wszystkich stron, rytmicznie podzielony żebrami konstrukcji. W 1961 roku wieża otrzymała nagrodę Istituto Nazionale di Architettura, a od 2011 roku jest dobrem chronionym przez Soprintendenza.
Nazwa pochodzi od placu, który upamiętnia Juana Fernándeza de Velasco, hiszpańskiego namiestnika Księstwa Mediolanu w XVII wieku. Wieża ma 28 pięter, z czego dwa pod ziemią, a w środku biura, sklepy i mieszkania.