Opis
Cascina Boscaiola to jedna z niewielu pozostałości dawnego wiejskiego Mediolanu, między viale Jenner a via Edoardo Porro. Za jej gospodarskim wyglądem kryje się XV-wieczna rezydencja, zbudowana jako myśliwska posiadłość Viscontich, a potem Sforzów.
Dziś to dom prywatny i ogląda się go z zewnątrz. Najpiękniejsza jest właśnie fasada: renowacje odsłoniły duże okna łukowe z ceglanymi obramieniami i przywróciły światu kilka fragmentów fresków.
Nazwa pochodzi od lasu. Kiedy miasto kończyło się znacznie dalej, rozciągał się tu zalesiony teren, dobry do polowań, a wiejska rezydencja władców Mediolanu nosiła jego imię. Najstarsze ślady, w niektórych częściach budowli i w niektórych elementach fasady, zdradzają pierwsze XIV-wieczne jądro.
Najwyższa i najmasywniejsza część, na rogu z via Porro, pochodzi z XV wieku: z dużymi oknami o łuku pełnym i wyszukanymi ceglanymi obramieniami wygląda niemal jak wieża zamku. Za częścią reprezentacyjną dziedziniec w kształcie litery U ma surowy wygląd skrzydeł gospodarczych.
Na fasadzie, w układzie szachownicy, powtarzają się dwie malowane dekoracje: ul i lilia, wpisane w kwadratowe pola udające nisze. Ul to plaster położony na stole i otoczony gałęziami, które chronią go przed drapieżnikami, z dewizą «Per meo merito».
Rozszyfrowało go badanie przeprowadzone w 2018 roku przez nadzór konserwatorski Castello Sforzesco pod kierunkiem Claudia Salsiego. Symbol łączy cascinę z Aicardimi, rodziną bardzo bliską Sforzom, a dekoracja miałaby być formą propagandy tej więzi. Dewiza pojawia się także w Codice Trivulziano i w herbarzu z 1673 roku.
W XVIII wieku cascin Boscaioli było jeszcze pięć, a ze wszystkich została tylko ta. W dokumentach nazywano ją także «della Boscajola Prima» lub «Morona», bo otaczały ją morwy, czyli «moroni».
W XVI wieku zburzono kaplicę, a z czasem rezydencja stała się cascina, wielokrotnie przebudowywaną. Kaplicę z freskami zastąpiła stodoła na siano.
Po wojnie, w pasie przy dworcu towarowym Farini, wyrosły hale i warsztaty. Jedna z nich, dom wypoczynkowy fabryki likierów Branca, zasłaniała fasadę od strony viale Jenner: w latach 2007–2010 ją usunięto, a na jej miejscu jest mały park publiczny, który przywraca cascinie jej perspektywę.
Koniecznie zobacz
• Okna łukowe.
• Malowany ul i lilię.
• Bryłę przypominającą wieżę.
Czy wiesz, że…?
• Ul z dewizą «Per meo merito» to bardzo rzadka dekoracja, rozszyfrowana dopiero w 2018 roku.
• Z pięciu cascin Boscaioli z XVIII wieku zostaje jedna.
Dziś to dom prywatny i ogląda się go z zewnątrz. Najpiękniejsza jest właśnie fasada: renowacje odsłoniły duże okna łukowe z ceglanymi obramieniami i przywróciły światu kilka fragmentów fresków.
Nazwa pochodzi od lasu. Kiedy miasto kończyło się znacznie dalej, rozciągał się tu zalesiony teren, dobry do polowań, a wiejska rezydencja władców Mediolanu nosiła jego imię. Najstarsze ślady, w niektórych częściach budowli i w niektórych elementach fasady, zdradzają pierwsze XIV-wieczne jądro.
Najwyższa i najmasywniejsza część, na rogu z via Porro, pochodzi z XV wieku: z dużymi oknami o łuku pełnym i wyszukanymi ceglanymi obramieniami wygląda niemal jak wieża zamku. Za częścią reprezentacyjną dziedziniec w kształcie litery U ma surowy wygląd skrzydeł gospodarczych.
Na fasadzie, w układzie szachownicy, powtarzają się dwie malowane dekoracje: ul i lilia, wpisane w kwadratowe pola udające nisze. Ul to plaster położony na stole i otoczony gałęziami, które chronią go przed drapieżnikami, z dewizą «Per meo merito».
Rozszyfrowało go badanie przeprowadzone w 2018 roku przez nadzór konserwatorski Castello Sforzesco pod kierunkiem Claudia Salsiego. Symbol łączy cascinę z Aicardimi, rodziną bardzo bliską Sforzom, a dekoracja miałaby być formą propagandy tej więzi. Dewiza pojawia się także w Codice Trivulziano i w herbarzu z 1673 roku.
W XVIII wieku cascin Boscaioli było jeszcze pięć, a ze wszystkich została tylko ta. W dokumentach nazywano ją także «della Boscajola Prima» lub «Morona», bo otaczały ją morwy, czyli «moroni».
W XVI wieku zburzono kaplicę, a z czasem rezydencja stała się cascina, wielokrotnie przebudowywaną. Kaplicę z freskami zastąpiła stodoła na siano.
Po wojnie, w pasie przy dworcu towarowym Farini, wyrosły hale i warsztaty. Jedna z nich, dom wypoczynkowy fabryki likierów Branca, zasłaniała fasadę od strony viale Jenner: w latach 2007–2010 ją usunięto, a na jej miejscu jest mały park publiczny, który przywraca cascinie jej perspektywę.
Koniecznie zobacz
• Okna łukowe.
• Malowany ul i lilię.
• Bryłę przypominającą wieżę.
Czy wiesz, że…?
• Ul z dewizą «Per meo merito» to bardzo rzadka dekoracja, rozszyfrowana dopiero w 2018 roku.
• Z pięciu cascin Boscaioli z XVIII wieku zostaje jedna.