Opis
Museo del Duomo w Mediolanie, dziś Grande Museo del Duomo, gromadzi posągi, witraże, arrasy, makiety i skarbiec katedry. Mieści się w Palazzo Reale, na piazza del Duomo, obok katedry: 26 sal na około 2000 metrów kwadratowych, w porządku chronologicznym, które śledzą budowę Duomo od 1386 roku do XX wieku.
Najbardziej zaskakującym eksponatem jest Modellone, model całej katedry z drewna lipowego i orzechowego w skali 1:20. Ukończenie go zajęło trzy wieki: pracę powierzono w 1519 roku Bernardinowi Zenale. Dobrze opowiada o Duomo: budowie, która nigdy się nie kończy.
Trasa zaczyna się od Skarbca Duomo, przedmiotów liturgicznych od V do XVII wieku. Wśród najsłynniejszych eksponatów jest Dyptyk pięcioczęściowy z kości słoniowej, Krzyż z Chiaravalle, noszony według tradycji do bitwy przez arcybiskupa Ottona Viscontiego, i Kielich Sztuk Wyzwolonych.
Wśród rzeźb są dzieła ze szkół późnogotyckich z pół Europy, bo na mediolańską budowę ściągali mistrzowie z całego kontynentu, oraz portret Galeazza Marii Sforzy dłuta Amadea i Święta Agnieszka Briosca, z barankiem w dłoni.
W sali witraży z bliska ogląda się panele ze Starego Testamentu, ze szczegółami niewidocznymi z dołu. Potem arrasy z Dziejami Mojżesza, podarowane Karolowi Boromeuszowi przez księcia Mantui: trzy zniszczył pożar Wystawy w 1906 roku.
Veneranda Fabbrica od dawna chciała miejsca, by nie rozpraszać posągów, rysunków i modeli, które znalazły się poza Duomo. Muzeum otwarto w 1953 roku w Palazzo Reale, ale pomysł narodził się już pod koniec XIX wieku.
Po bombach wojennych materiału do ratowania było sporo, a zanieczyszczenie niszczyło wystawione posągi. W latach sześćdziesiątych muzeum powiększono o dziesięć sal; 4 listopada 2013 roku otwarto je ponownie, odnowione, według projektu Guida Canalego.
Wśród rzeźb osiemnastowiecznych jest też model Madonniny, symbolu Mediolanu, dzieło Giuseppego Perego, a dla XX wieku modele i płyty piątych drzwi, Lucia Fontany i Luciana Minguzziego.
Najbardziej zaskakującym eksponatem jest Modellone, model całej katedry z drewna lipowego i orzechowego w skali 1:20. Ukończenie go zajęło trzy wieki: pracę powierzono w 1519 roku Bernardinowi Zenale. Dobrze opowiada o Duomo: budowie, która nigdy się nie kończy.
Trasa zaczyna się od Skarbca Duomo, przedmiotów liturgicznych od V do XVII wieku. Wśród najsłynniejszych eksponatów jest Dyptyk pięcioczęściowy z kości słoniowej, Krzyż z Chiaravalle, noszony według tradycji do bitwy przez arcybiskupa Ottona Viscontiego, i Kielich Sztuk Wyzwolonych.
Wśród rzeźb są dzieła ze szkół późnogotyckich z pół Europy, bo na mediolańską budowę ściągali mistrzowie z całego kontynentu, oraz portret Galeazza Marii Sforzy dłuta Amadea i Święta Agnieszka Briosca, z barankiem w dłoni.
W sali witraży z bliska ogląda się panele ze Starego Testamentu, ze szczegółami niewidocznymi z dołu. Potem arrasy z Dziejami Mojżesza, podarowane Karolowi Boromeuszowi przez księcia Mantui: trzy zniszczył pożar Wystawy w 1906 roku.
Veneranda Fabbrica od dawna chciała miejsca, by nie rozpraszać posągów, rysunków i modeli, które znalazły się poza Duomo. Muzeum otwarto w 1953 roku w Palazzo Reale, ale pomysł narodził się już pod koniec XIX wieku.
Po bombach wojennych materiału do ratowania było sporo, a zanieczyszczenie niszczyło wystawione posągi. W latach sześćdziesiątych muzeum powiększono o dziesięć sal; 4 listopada 2013 roku otwarto je ponownie, odnowione, według projektu Guida Canalego.
Wśród rzeźb osiemnastowiecznych jest też model Madonniny, symbolu Mediolanu, dzieło Giuseppego Perego, a dla XX wieku modele i płyty piątych drzwi, Lucia Fontany i Luciana Minguzziego.