Opis
Museo del Novecento mieści się w Palazzo dell'Arengario na placu Duomo w Mediolanie, naprzeciw łuku Galerii: około czterystu dzieł XX wieku, od futuryzmu po Arte povera, z końcową szklaną ścianą wychodzącą na Duomo.
Zwiedzanie zaczyna się od spiralnej rampy, która wznosi się od stacji metra Duomo; pośrodku stoją postacie z Tajemniczych kąpieli Giorgia de Chirico. Potem sala europejskiej awangardy z Picassem, Braque'iem, Kleem, Kandinskim i Modiglianim.
Sercem pierwszego piętra jest futuryzm, jedna z najpełniejszych kolekcji tego ruchu. Cała sala należy do Boccioniego, z Pijakiem i Szarżą ułanów; obok Automobile + velocità + luce Balli, Severiniego, Carrà i Depera.
Drugie piętro przemierza lata międzywojenne i abstrakcjonizm, z salą poświęconą Giorgiowi Morandiemu, jedną Fausto Melottiemu i jedną Marinowi Mariniemu, a także de Chirico i Arturo Martini.
Na ostatnim piętrze czeka niespodzianka: sala Lucia Fontany z jego Neonową strukturą zawieszoną przed przeszkloną ścianą na plac Duomo oraz sufitem z 1956 roku, który przybył z hotelu na wyspie Elba.
Trasa wiedzie dalej przez Burriego, Manzoniego i artystów z grupy Azimuth, a potem zawieszona kładka prowadzi do sal Palazzo Reale: sztuka kinetyczna, włoski pop-art i na zakończenie Arte povera.
Budynek ma długą historię. To dwa bliźniacze gmachy obłożone marmurem z Candogli, tym samym co Duomo, z reliefami przy portalach autorstwa Artura Martiniego. Nazwa nawiązuje do średniowiecza: „arengario” było siedzibą władz miejskich, a Broletto Vecchio stało tuż obok.
Budowa trwała dwadzieścia lat, od 1936 do 1956 roku, a ponad pięćdziesiąt lat zajęło ustalenie, co z nim zrobić: przez dziesięciolecia mieściły się tu biura miejskie i prowincjonalne. W czasie prac nad muzeum fasadę zakrywał ekran LED o powierzchni 487 metrów kwadratowych.
Muzeum miało zostać otwarte w grudniu 2009 roku, w setną rocznicę Manifestu futuryzmu. Powstało z rocznym opóźnieniem, 6 grudnia 2010 roku.
Zwiedzanie zaczyna się od spiralnej rampy, która wznosi się od stacji metra Duomo; pośrodku stoją postacie z Tajemniczych kąpieli Giorgia de Chirico. Potem sala europejskiej awangardy z Picassem, Braque'iem, Kleem, Kandinskim i Modiglianim.
Sercem pierwszego piętra jest futuryzm, jedna z najpełniejszych kolekcji tego ruchu. Cała sala należy do Boccioniego, z Pijakiem i Szarżą ułanów; obok Automobile + velocità + luce Balli, Severiniego, Carrà i Depera.
Drugie piętro przemierza lata międzywojenne i abstrakcjonizm, z salą poświęconą Giorgiowi Morandiemu, jedną Fausto Melottiemu i jedną Marinowi Mariniemu, a także de Chirico i Arturo Martini.
Na ostatnim piętrze czeka niespodzianka: sala Lucia Fontany z jego Neonową strukturą zawieszoną przed przeszkloną ścianą na plac Duomo oraz sufitem z 1956 roku, który przybył z hotelu na wyspie Elba.
Trasa wiedzie dalej przez Burriego, Manzoniego i artystów z grupy Azimuth, a potem zawieszona kładka prowadzi do sal Palazzo Reale: sztuka kinetyczna, włoski pop-art i na zakończenie Arte povera.
Budynek ma długą historię. To dwa bliźniacze gmachy obłożone marmurem z Candogli, tym samym co Duomo, z reliefami przy portalach autorstwa Artura Martiniego. Nazwa nawiązuje do średniowiecza: „arengario” było siedzibą władz miejskich, a Broletto Vecchio stało tuż obok.
Budowa trwała dwadzieścia lat, od 1936 do 1956 roku, a ponad pięćdziesiąt lat zajęło ustalenie, co z nim zrobić: przez dziesięciolecia mieściły się tu biura miejskie i prowincjonalne. W czasie prac nad muzeum fasadę zakrywał ekran LED o powierzchni 487 metrów kwadratowych.
Muzeum miało zostać otwarte w grudniu 2009 roku, w setną rocznicę Manifestu futuryzmu. Powstało z rocznym opóźnieniem, 6 grudnia 2010 roku.