Opis
La Scala (Teatro alla Scala) to wielki teatr operowy Mediolanu, przy piazza della Scala, dwa kroki od Duomo. Od 1778 roku wystawia opery, balety i koncerty, a jego nazwa na całym świecie jest synonimem opery.
Z zewnątrz wygląda niemal skromnie: jasna, neoklasyczna fasada zaprojektowana przez Giuseppe Piermariniego, z zadaszoną galerią, gdzie dawniej podjeżdżały karety. Niespodzianka czeka w środku, w sali w kształcie podkowy, całej w złocie, kości słoniowej i czerwonym adamaszku, z czterema kondygnacjami lóż i dwiema galeriami na około dwa tysiące widzów.
Loża królewska jest najważniejszą z lóż: znajduje się pośrodku, naprzeciw sceny, i jest obita karmazynową czerwienią. Nad proscenium wielki zegar wskazuje godziny rzymskimi cyframi, a minuty arabskimi. Kurtyna jest z karmazynowego aksamitu, haftowanego złotem.
Z sufitu zwisa żyrandol, dar mistrzów szklarskich z Murano po drugiej wojnie światowej. Drewniane sklepienie pomyślano jak pudło rezonansowe: stąd bierze się sława akustyki La Scali.
W foyer i w salach przedscenicznych idzie się wśród luster, stiuków i marmurowych kolumn; sala na trzecim piętrze, ta przy lożach, nosi imię Arturo Toscaniniego i ma okna na plac. Kawałek dalej, w sąsiednim pałacu, mieści się Muzeum Teatralne z pamiątkami po wielkich postaciach opery.
3 sierpnia 1778 roku wystawiono pierwszą operę, «L'Europa riconosciuta» Salieriego. Wśród publiczności Pietro Verri pisał: «oczy są wciąż zajęte». Dawny teatr dworski spłonął dwa lata wcześniej: rodziny szlacheckie, które miały tam swoje loże, uzyskały od Marii Teresy zgodę na budowę nowego, płacąc za niego z własnej kieszeni.
Muzyka była na początku niemal pretekstem. W lożach jadano kolacje i przyjmowano gości, na parterze tańczono, a do tego grało się w gry hazardowe: w Mediolanie były wszędzie zakazane, poza teatrem w czasie przedstawień. Gwar stolików do gry dobiegał aż do sali.
Potem pojawił się Verdi. Po klapie chciał porzucić muzykę, ale impresario Merelli wsunął mu w rękę libretto: to było Nabucco, które w 1842 roku rozpaliło miasto w pełni Risorgimento. Tu Puccini z kolei przeżył spektakularną klapę Madame Butterfly.
Bomby z sierpnia 1943 roku zostawiły w całości tylko scenę i mury. 11 maja 1946 roku odrodzona sala została otwarta koncertem pod batutą Arturo Toscaniniego, który znów stanął za pulpitem La Scali: wydarzenie dla całego Mediolanu.
Koniecznie zobacz
• Salę z lożami.
• Żyrandol z Murano.
• Muzeum Teatralne.
• Fasadę Piermariniego.
Czy wiesz, że…?
• Do 1907 roku orkiestra grała na tym samym poziomie co parter, bez prawdziwego kanału: dzisiejsza fosa pochodzi z początku XX wieku.
• Nazwa pochodzi od zburzonego kościoła, Santa Maria della Scala, ufundowanego przez Reginę della Scala.
• Otwarcie sezonu 7 grudnia, w dniu św. Ambrożego, patrona Mediolanu, jest stałym zwyczajem od 1951 roku: tego wieczoru Maria Callas odniosła swój pierwszy triumf w Mediolanie.
Z zewnątrz wygląda niemal skromnie: jasna, neoklasyczna fasada zaprojektowana przez Giuseppe Piermariniego, z zadaszoną galerią, gdzie dawniej podjeżdżały karety. Niespodzianka czeka w środku, w sali w kształcie podkowy, całej w złocie, kości słoniowej i czerwonym adamaszku, z czterema kondygnacjami lóż i dwiema galeriami na około dwa tysiące widzów.
Loża królewska jest najważniejszą z lóż: znajduje się pośrodku, naprzeciw sceny, i jest obita karmazynową czerwienią. Nad proscenium wielki zegar wskazuje godziny rzymskimi cyframi, a minuty arabskimi. Kurtyna jest z karmazynowego aksamitu, haftowanego złotem.
Z sufitu zwisa żyrandol, dar mistrzów szklarskich z Murano po drugiej wojnie światowej. Drewniane sklepienie pomyślano jak pudło rezonansowe: stąd bierze się sława akustyki La Scali.
W foyer i w salach przedscenicznych idzie się wśród luster, stiuków i marmurowych kolumn; sala na trzecim piętrze, ta przy lożach, nosi imię Arturo Toscaniniego i ma okna na plac. Kawałek dalej, w sąsiednim pałacu, mieści się Muzeum Teatralne z pamiątkami po wielkich postaciach opery.
3 sierpnia 1778 roku wystawiono pierwszą operę, «L'Europa riconosciuta» Salieriego. Wśród publiczności Pietro Verri pisał: «oczy są wciąż zajęte». Dawny teatr dworski spłonął dwa lata wcześniej: rodziny szlacheckie, które miały tam swoje loże, uzyskały od Marii Teresy zgodę na budowę nowego, płacąc za niego z własnej kieszeni.
Muzyka była na początku niemal pretekstem. W lożach jadano kolacje i przyjmowano gości, na parterze tańczono, a do tego grało się w gry hazardowe: w Mediolanie były wszędzie zakazane, poza teatrem w czasie przedstawień. Gwar stolików do gry dobiegał aż do sali.
Potem pojawił się Verdi. Po klapie chciał porzucić muzykę, ale impresario Merelli wsunął mu w rękę libretto: to było Nabucco, które w 1842 roku rozpaliło miasto w pełni Risorgimento. Tu Puccini z kolei przeżył spektakularną klapę Madame Butterfly.
Bomby z sierpnia 1943 roku zostawiły w całości tylko scenę i mury. 11 maja 1946 roku odrodzona sala została otwarta koncertem pod batutą Arturo Toscaniniego, który znów stanął za pulpitem La Scali: wydarzenie dla całego Mediolanu.
Koniecznie zobacz
• Salę z lożami.
• Żyrandol z Murano.
• Muzeum Teatralne.
• Fasadę Piermariniego.
Czy wiesz, że…?
• Do 1907 roku orkiestra grała na tym samym poziomie co parter, bez prawdziwego kanału: dzisiejsza fosa pochodzi z początku XX wieku.
• Nazwa pochodzi od zburzonego kościoła, Santa Maria della Scala, ufundowanego przez Reginę della Scala.
• Otwarcie sezonu 7 grudnia, w dniu św. Ambrożego, patrona Mediolanu, jest stałym zwyczajem od 1951 roku: tego wieczoru Maria Callas odniosła swój pierwszy triumf w Mediolanie.