Opis
Villa Reale w Mediolanie to duża neoklasycystyczna willa z końca XVIII wieku przy via Palestro, naprzeciwko Giardini Indro Montanelli, niedaleko Porta Venezia. Mieści Galleria d'Arte Moderna, z malarstwem XIX wieku i piękną kolekcją impresjonistów, a z tyłu kryje ogród w stylu angielskim.
W środku neoklasyczne sale stanowią oprawę dla obrazów. Do najsłynniejszych należą Portret Alessandra Manzoniego Francesca Hayeza i Dwie matki Giovanniego Segantiniego, a obok nich dywizjonistyczne eksperymenty Previatiego.
Kolekcje Grassiego i Vismary, przekazane miastu w XX wieku, sprowadziły do willi Cézanne'a, Van Gogha, Maneta, Renoira, Matisse'a i Picassa, a także Ballę i Boccioniego. Nieźle jak na dom, który powstał jako buen retiro dyplomaty.
Na piano nobile znajduje się sala balowa, największa w willi, z drewnianą podłogą Maggioliniego, białymi kolumnami i złotymi kapitelami. Obok jest sala Parnasu: na suficie Andrea Appiani namalował w 1811 roku Apolla grającego na lirze wśród muz.
Najpiękniejsza fasada nie wychodzi na ulicę, lecz na tyły, i uchodzi za arcydzieło architekta: patrzy na ogród angielski z wodospadem wśród skał, strumieniem, stawem i okrągłą świątynką Amora na wyspie.
Willę zażyczył sobie hrabia Ludovico Barbiano di Belgiojoso, doradca cesarza Austrii, by wycofać się w niej pod koniec kariery. Zbudował ją w latach 1790–1796 Leopoldo Pollack, uczeń Piermariniego. Hrabia jednak niewiele się nią nacieszył.
Po jego śmierci kupiła ją napoleońska Republika Włoska, a zamieszkał w niej wicekról Eugeniusz de Beauharnais z żoną Augustą Bawarską: to oni chcieli tak wystawnych wnętrz. Gdy wrócili Austriacy, mieszkał tu marszałek Radetzky, który właśnie tu podpisał pokój w 1849 roku.
W 1921 roku miasto przekształciło willę w muzeum. W lipcu 1993 roku zamach terrorystyczny na via Palestro mocno uszkodził willę i zniszczył sąsiedni Pawilon Sztuki Współczesnej, później odbudowany.
W środku neoklasyczne sale stanowią oprawę dla obrazów. Do najsłynniejszych należą Portret Alessandra Manzoniego Francesca Hayeza i Dwie matki Giovanniego Segantiniego, a obok nich dywizjonistyczne eksperymenty Previatiego.
Kolekcje Grassiego i Vismary, przekazane miastu w XX wieku, sprowadziły do willi Cézanne'a, Van Gogha, Maneta, Renoira, Matisse'a i Picassa, a także Ballę i Boccioniego. Nieźle jak na dom, który powstał jako buen retiro dyplomaty.
Na piano nobile znajduje się sala balowa, największa w willi, z drewnianą podłogą Maggioliniego, białymi kolumnami i złotymi kapitelami. Obok jest sala Parnasu: na suficie Andrea Appiani namalował w 1811 roku Apolla grającego na lirze wśród muz.
Najpiękniejsza fasada nie wychodzi na ulicę, lecz na tyły, i uchodzi za arcydzieło architekta: patrzy na ogród angielski z wodospadem wśród skał, strumieniem, stawem i okrągłą świątynką Amora na wyspie.
Willę zażyczył sobie hrabia Ludovico Barbiano di Belgiojoso, doradca cesarza Austrii, by wycofać się w niej pod koniec kariery. Zbudował ją w latach 1790–1796 Leopoldo Pollack, uczeń Piermariniego. Hrabia jednak niewiele się nią nacieszył.
Po jego śmierci kupiła ją napoleońska Republika Włoska, a zamieszkał w niej wicekról Eugeniusz de Beauharnais z żoną Augustą Bawarską: to oni chcieli tak wystawnych wnętrz. Gdy wrócili Austriacy, mieszkał tu marszałek Radetzky, który właśnie tu podpisał pokój w 1849 roku.
W 1921 roku miasto przekształciło willę w muzeum. W lipcu 1993 roku zamach terrorystyczny na via Palestro mocno uszkodził willę i zniszczył sąsiedni Pawilon Sztuki Współczesnej, później odbudowany.