Opis
Arco della Pace to neoklasyczny łuk triumfalny Mediolanu, na początku corso Sempione, na końcu Parco Sempione, za Castello Sforzesco. Trzy przejazdy, żłobkowane kolumny i wielka brązowa rzeźba na szczycie: to pomnik, który tworzy scenerię dzielnicy.
Powstał jako łuk Zwycięstwa, dla Napoleona. Ukończono go jako łuk Pokoju, dla cesarza Austrii. A u początku wszystkiego jest łuk z płótna, gipsu i drewna, zmontowany w kilka dni na wesele.
W styczniu 1806 roku Luigi Cagnola zaprojektował go na ślub wicekróla Eugeniusza de Beauharnais z Augustą Bawarską. Spodobał się tak bardzo, że miasto od razu zapragnęło prawdziwego, z marmuru.
Kamień węgielny położono w 1807 roku, w rok po francuskim zwycięstwie pod Jeną. Ale w 1814 roku, gdy łuk był gotowy w dwóch trzecich, państwo Napoleona upadło i budowa stanęła.
Wznowił ją w 1826 roku Franciszek I Austriacki, który poświęcił go pokojowi Kongresu Wiedeńskiego. Odsłonięto go w 1838 roku, a w 1859 roku przeszli pod nim triumfalnie Napoleon III i Wiktor Emanuel II.
Na szczycie stoi Sestiga della Pace: rydwan bogini zaprzężony w sześć brązowych koni, z czterema Zwycięstwami na koniach w narożnikach. Grupa, ważąca ponad dziesięć ton, jest dziełem Abbondia Sangiorgia i Giovanniego Puttiego.
Łuk ma 25 metrów wysokości i 24 szerokości, jest z granitu z Baveno obłożonego kamieniem. Nie przegap też reliefów na frontonie, z uosobieniami rzek Królestwa Lombardzko-Weneckiego.
Opowiada się, że Sestiga patrzyła na Francję i że Austriacy odwrócili ją na złość miastu. To tylko legenda: umieszczono ją tam w 1837 roku, pod rządami Austriaków, już zwróconą ku Mediolanowi, jak Pokój wkraczający do miasta.
Inne błędne przekonanie przytacza Hemingway w „Ruchomym święcie”: że łuk jest ustawiony w jednej linii z paryskimi łukami triumfalnymi, Carrousel i Étoile. Nie jest.
Powstał jako łuk Zwycięstwa, dla Napoleona. Ukończono go jako łuk Pokoju, dla cesarza Austrii. A u początku wszystkiego jest łuk z płótna, gipsu i drewna, zmontowany w kilka dni na wesele.
W styczniu 1806 roku Luigi Cagnola zaprojektował go na ślub wicekróla Eugeniusza de Beauharnais z Augustą Bawarską. Spodobał się tak bardzo, że miasto od razu zapragnęło prawdziwego, z marmuru.
Kamień węgielny położono w 1807 roku, w rok po francuskim zwycięstwie pod Jeną. Ale w 1814 roku, gdy łuk był gotowy w dwóch trzecich, państwo Napoleona upadło i budowa stanęła.
Wznowił ją w 1826 roku Franciszek I Austriacki, który poświęcił go pokojowi Kongresu Wiedeńskiego. Odsłonięto go w 1838 roku, a w 1859 roku przeszli pod nim triumfalnie Napoleon III i Wiktor Emanuel II.
Na szczycie stoi Sestiga della Pace: rydwan bogini zaprzężony w sześć brązowych koni, z czterema Zwycięstwami na koniach w narożnikach. Grupa, ważąca ponad dziesięć ton, jest dziełem Abbondia Sangiorgia i Giovanniego Puttiego.
Łuk ma 25 metrów wysokości i 24 szerokości, jest z granitu z Baveno obłożonego kamieniem. Nie przegap też reliefów na frontonie, z uosobieniami rzek Królestwa Lombardzko-Weneckiego.
Opowiada się, że Sestiga patrzyła na Francję i że Austriacy odwrócili ją na złość miastu. To tylko legenda: umieszczono ją tam w 1837 roku, pod rządami Austriaków, już zwróconą ku Mediolanowi, jak Pokój wkraczający do miasta.
Inne błędne przekonanie przytacza Hemingway w „Ruchomym święcie”: że łuk jest ustawiony w jednej linii z paryskimi łukami triumfalnymi, Carrousel i Étoile. Nie jest.