Opis
Muzea Zamku Sforzów to miejskie kolekcje Mediolanu, mieszczące się w salach Castello Sforzesco: obrazy, rzeźby, meble, ceramika, instrumenty muzyczne, zabytki archeologiczne. Najsłynniejszy eksponat to ostatnia rzeźba Michała Anioła, Pietà Rondanini.
To długa i różnorodna trasa, którą warto wybrać z rozwagą. Muzeum Sztuki Dawnej na parterze dworu książęcego zajmuje sale zdobione za czasów Viscontich i Sforzów i opowiada o sztuce mediolańskiej i lombardzkiej od późnego antyku do końca XVI wieku.
Jest tu pomnik konny Bernabò Viscontiego i nagrobek Gastona de Foix, jedne z najsłynniejszych eksponatów. Na trasie spotyka się też Sala delle Asse, ozdobioną freskami Leonarda da Vinci, i Kaplicę Książęcą, ozdobioną przez Bonifacia Bembo.
Pinakoteka przechowuje obrazy od gotyku po XVIII wiek: Filippo Lippiego, Antonella da Messina, Mantegnę, Tycjana, Correggia, Canaletta, Tiepola i wielkich mistrzów szkoły lombardzkiej, jak Vincenzo Foppa i Cerano.
W zamku są też inne muzea: prehistorii, egipskie, instrumentów muzycznych, mebla, sztuk dekoracyjnych i zbiory pozaeuropejskie. Jest też Gabinet Numizmatyczny z monetami i medalami Mediolanu.
Muzeum Instrumentów Muzycznych i Muzeum Mebla pokazują, jak grano i jak żyło się w dawnych mediolańskich domach. Zbiory sztuki użytkowej łączą ceramikę, kość słoniową i cenne przedmioty.
Michał Anioł pracował nad nią aż do kilku dni przed śmiercią. Kiedy znaleziono ją w jego pracowni, inwentarz opisał ją tak: «zarysowane i niedokończone». Trafiła do Mediolanu w 1952 roku, kupiona przez gminę z woli Fernandy Wittgens, a od 2015 roku można ją oglądać w dawnym Szpitalu Hiszpańskim, na Cortile delle Armi.
Także aranżacja przeszła do historii. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych podpisało ją mediolańskie biuro BBPR, przy renowacji Cortile Ducale (1954-56) i Rocchetty (1963), i stała się wzorem dla aranżacji muzealnych. Do dziś zachowało się niemal wszystko z tamtego układu.
Na dziedzińcu wewnętrznym portyk zbudowany z polecenia Sforzy w 1473 roku nazywa się «słoniowym» od fresku: pierwotnie były tam też inne zwierzęta, na przykład lew, z którego zostały łapy.
Koniecznie zobacz
• Pietà Rondanini.
• Sala delle Asse.
• Pomnik konny Bernabò Viscontiego.
• Kaplicę Książęcą.
• Pinakotekę.
Czy wiesz, że…?
• Pisarz Carlo Dossi podarował muzeum swoją kolekcję archeologiczną pod warunkiem, że powstanie dla niej osobne muzeum: te zabytki wciąż leżą w magazynach.
• Pod portykiem słonia jest tablica z domu przy Porta Ticinese, gdzie stracono domniemanych roznosicieli dżumy z 1630 roku.
To długa i różnorodna trasa, którą warto wybrać z rozwagą. Muzeum Sztuki Dawnej na parterze dworu książęcego zajmuje sale zdobione za czasów Viscontich i Sforzów i opowiada o sztuce mediolańskiej i lombardzkiej od późnego antyku do końca XVI wieku.
Jest tu pomnik konny Bernabò Viscontiego i nagrobek Gastona de Foix, jedne z najsłynniejszych eksponatów. Na trasie spotyka się też Sala delle Asse, ozdobioną freskami Leonarda da Vinci, i Kaplicę Książęcą, ozdobioną przez Bonifacia Bembo.
Pinakoteka przechowuje obrazy od gotyku po XVIII wiek: Filippo Lippiego, Antonella da Messina, Mantegnę, Tycjana, Correggia, Canaletta, Tiepola i wielkich mistrzów szkoły lombardzkiej, jak Vincenzo Foppa i Cerano.
W zamku są też inne muzea: prehistorii, egipskie, instrumentów muzycznych, mebla, sztuk dekoracyjnych i zbiory pozaeuropejskie. Jest też Gabinet Numizmatyczny z monetami i medalami Mediolanu.
Muzeum Instrumentów Muzycznych i Muzeum Mebla pokazują, jak grano i jak żyło się w dawnych mediolańskich domach. Zbiory sztuki użytkowej łączą ceramikę, kość słoniową i cenne przedmioty.
Michał Anioł pracował nad nią aż do kilku dni przed śmiercią. Kiedy znaleziono ją w jego pracowni, inwentarz opisał ją tak: «zarysowane i niedokończone». Trafiła do Mediolanu w 1952 roku, kupiona przez gminę z woli Fernandy Wittgens, a od 2015 roku można ją oglądać w dawnym Szpitalu Hiszpańskim, na Cortile delle Armi.
Także aranżacja przeszła do historii. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych podpisało ją mediolańskie biuro BBPR, przy renowacji Cortile Ducale (1954-56) i Rocchetty (1963), i stała się wzorem dla aranżacji muzealnych. Do dziś zachowało się niemal wszystko z tamtego układu.
Na dziedzińcu wewnętrznym portyk zbudowany z polecenia Sforzy w 1473 roku nazywa się «słoniowym» od fresku: pierwotnie były tam też inne zwierzęta, na przykład lew, z którego zostały łapy.
Koniecznie zobacz
• Pietà Rondanini.
• Sala delle Asse.
• Pomnik konny Bernabò Viscontiego.
• Kaplicę Książęcą.
• Pinakotekę.
Czy wiesz, że…?
• Pisarz Carlo Dossi podarował muzeum swoją kolekcję archeologiczną pod warunkiem, że powstanie dla niej osobne muzeum: te zabytki wciąż leżą w magazynach.
• Pod portykiem słonia jest tablica z domu przy Porta Ticinese, gdzie stracono domniemanych roznosicieli dżumy z 1630 roku.