Opis
Stadion Giuseppe Meazza, dla wszystkich po prostu San Siro, to dom Milanu i Interu, w dzielnicy o tej samej nazwie na zachód od centrum Mediolanu. Nazywają go „La Scala futbolu” i jest to największy stadion we Włoszech.
Otwarto go 19 września 1926 roku towarzyskim derbami, wygranym przez Inter z Milanem 6:3. Chciał go prezes rossonerich Piero Pirelli, a zaprojektował Ulisse Stacchini, architekt Stazione Centrale.
Nazwę San Siro wybrał Anteo Carapezzi, były kolarz i działacz Milanu. W 1935 roku stadion przeszedł na własność miasta, a od 1947 roku grają na nim także kuzyni z Interu: wcześniej Inter występował na Arena Civica.
Dzisiejszy kształt powstawał warstwami. W latach pięćdziesiątych doszedł drugi pierścień, jedna trybuna nad drugą, a pojemność wzrosła do prawie stu tysięcy miejsc. Na mistrzostwa świata w 1990 roku dobudowano trzeci pierścień.
Trzeci pierścień opiera się na 11 cylindrycznych wieżach, które są też zewnętrznymi schodami spiralnymi: to szczegół rozpoznawalny z daleka. Cztery, w narożnikach, podtrzymują dach na stalowych dźwigarach.
Od 1980 roku stadion nosi imię Giuseppe Meazzy, mistrza świata z 1934 i 1938 roku, mediolańczyka i człowieka obu drużyn. Dla kibiców i tak pozostaje San Siro.
Nie przegap muzeum Interu i Milanu, otwartego w 1996 roku wewnątrz stadionu: artykuły prasowe, trofea, koszulki meczowe i pamiątki obu klubów od początków istnienia.
San Siro to nie tylko piłka nożna. Gościło cztery finały Pucharu Mistrzów i Ligi Mistrzów, półfinał mistrzostw świata w 1934 roku i ceremonię otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w 2026 roku.
Od 1980 roku jest też sceną wielkich letnich koncertów: śpiewali tu Bob Marley, Rolling Stones, Michael Jackson, Bob Dylan i Bruce Springsteen. W 2009 roku rozegrano tu mecz rugby Włochy – Nowa Zelandia przy ponad 81 000 widzów.
Otwarto go 19 września 1926 roku towarzyskim derbami, wygranym przez Inter z Milanem 6:3. Chciał go prezes rossonerich Piero Pirelli, a zaprojektował Ulisse Stacchini, architekt Stazione Centrale.
Nazwę San Siro wybrał Anteo Carapezzi, były kolarz i działacz Milanu. W 1935 roku stadion przeszedł na własność miasta, a od 1947 roku grają na nim także kuzyni z Interu: wcześniej Inter występował na Arena Civica.
Dzisiejszy kształt powstawał warstwami. W latach pięćdziesiątych doszedł drugi pierścień, jedna trybuna nad drugą, a pojemność wzrosła do prawie stu tysięcy miejsc. Na mistrzostwa świata w 1990 roku dobudowano trzeci pierścień.
Trzeci pierścień opiera się na 11 cylindrycznych wieżach, które są też zewnętrznymi schodami spiralnymi: to szczegół rozpoznawalny z daleka. Cztery, w narożnikach, podtrzymują dach na stalowych dźwigarach.
Od 1980 roku stadion nosi imię Giuseppe Meazzy, mistrza świata z 1934 i 1938 roku, mediolańczyka i człowieka obu drużyn. Dla kibiców i tak pozostaje San Siro.
Nie przegap muzeum Interu i Milanu, otwartego w 1996 roku wewnątrz stadionu: artykuły prasowe, trofea, koszulki meczowe i pamiątki obu klubów od początków istnienia.
San Siro to nie tylko piłka nożna. Gościło cztery finały Pucharu Mistrzów i Ligi Mistrzów, półfinał mistrzostw świata w 1934 roku i ceremonię otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w 2026 roku.
Od 1980 roku jest też sceną wielkich letnich koncertów: śpiewali tu Bob Marley, Rolling Stones, Michael Jackson, Bob Dylan i Bruce Springsteen. W 2009 roku rozegrano tu mecz rugby Włochy – Nowa Zelandia przy ponad 81 000 widzów.